De langste reizigerstrein ter wereld (10)

En toen...

 


Voor de komende week stond er al langere tijd een korte vakantie met mijn gezin op de agenda. Toen ik een week later weer op mijn werk verscheen was de ergste nieuwsgierigheid bij iedereen al een beetje voorbij. Ik kon zodoende vrij gemakkelijk de dagelijkse draad weer oppakken. Arie, die vrijwel direct weer aan zijn gewone diensten begon, had het een stuk moeilijker gehad. Werkelijk alle nieuwsbladen besteedden breeduit aandacht aan onze stunt. Bij nagenoeg alle kranten gebeurde dat op de voorpagina en niet bepaald in afgemeten artikeltjes. Het kon niet missen of Arie werd van alle kanten bestookt met vragen. Gedetailleerde technische informatie was er immers tot nu via de media niet naar buiten gebracht. Dat zou, vanwege het nog steeds geldende spreekverbod, ook zo blijven. Logischerwijs konden allerlei speculaties over LRT niet uitblijven. Op hun beurt riepen die alleen maar nog meer vragen op; niet in de laatste plaats binnen de muren van de HGB's (en dan met name over een aantal onterechte rekeningen die ontvangen waren, zoals bijvoorbeeld die van een niet nader bij naam te noemen Zwitserse remkraanfabrikant). Het resultaat was dat sommigen zowat rollebollend met elkaar door de gangen van het HGB gingen. Arie en ik werden overigens niet in de ontstane onenigheid betrokken, maar e.e.a. leidde er wel toe dat we min of meer afgeschermd werden. Het feit dat we door het concern nooit echt voor onze prestatie bedankt zijn, heeft daar ongetwijfeld mee te maken gehad.... Het gaf voor het handjevol direct betrokkenen eigenlijk wel een beetje bittere nasmaak, temeer omdat een aantal 'spreeuwen' geheel ten onrechte met de eer van LRT aan de haal gingen. Zo bracht Mrklin na afloop de welbekende LRT-set op de markt. Vanzelfsprekend was daarvoor de toestemming van NS nodig. Dat betekent dat er altijd een aantal exemplaren als relatiegeschenk te verdelen zijn. Arie en Ik hadden het natuurlijk leuk gevonden om zo'n aandenken na onze inspanningen over te houden. De sets verdwenen echter als sneeuw voor de zon en kwamen waarschijnlijk bij lieden op de kast terecht die weinig of niets met LRT van doen hadden gehad. Zomaar een andere annekdote betreft het verhaal van een Feijenoordse tractieopzichter die ons telkens bezwoor dat hij geen bemoeienis met LRT wilde hebben. Na de geslaagde recordpoging vertelde hij daarentegen een aantal winkeliers in zijn dorp dat hij bij de organisatie betrokken was geweest. Dat was niet erg slim, want in een dorp gaat dat als een lopend vuurtje. Afgezien daarvan woonde hij, net als ik, in Oud Beijerland. Toen tenslotte het record in het Guinness Book was opgenomen, bleek dat onze namen ontbraken. Het maken van een ter zake doende aantekening in mijn personeelsdossier bleef eveneens achterwege.

Foto links: De LRT-set van Mrklin is in 2005 nog steeds nieuw te koop!

Wat blijft bestaan is dat je dit soort dingen waarschijnlijk maar eens in je leven meemaakt. Als dat al zo is! Verder valt roem nu eenmaal onder de bederfelijke waar en wie zich op een voetstuk waagt, zal binnen de kortste keren ervaren dat anderen doorlopend staan te dringen.... Al met al heb ik zeker geen spijt van deze leerzame ervaring. LRT blijft boeien! Wanneer ik de kijkersaantallen van deze site in aanmerking neem, is het zelfs nu nog een topper....

Met kennis van al het voorgaande, moet het nu voor eenieder mogelijk zijn alle eerdere veronderstellingen op de juiste waarde in te schatten. Een selectie van de destijds gepubliceerde artikelen geven in ieder geval wel de omstandigheden langs het traject op treffende wijze weer:

 

Railhobby nummer 4 van april 1989 was n van de bladen die niet achter mocht blijven als het ging om een stukje verslaggeving over onze rit met de 'Langste Reizigerstrein ter Wereld'. Het feit dat de pers niet serieus te woord werd gestaan, maakte helaas dat de redactie zelf maar een deel van de cruciale feiten invulde. De lezers zouden het beknopte, maar smeuge verhaal echter graag voor lief nemen. (Met dank aan Ben van Wevering van de Katendrechtse Bewoners Organisatie (KBO) voor het toesturen van het betreffende nummer) Beweeg de muisaanwijzer naar de afbeelding toe!

Nog even terug naar de nasleep van LRT. Lange tijd merk je natuurlijk nog dat je door anderen herkend wordt. Behalve kinderen, beperken de meesten zich tot een verlegen glimlach. We worden enige tijd later nog een keer mee uit eten gevraagd door de vroegere directeur van Materieel & Werkplaatsen. Jaap, Joop en Teus zullen daarbij ook aanwezig zijn. Voorafgaand aan het bewuste dineetje worden we ingeseind dat er twee machinisten nodig zijn voor een Nationaal snelheidsrecord (daar zaten ze bij de Railhobby dan weer wel goed mee). . Met dezelfde loc en op de datum die al door het nummer 16-07 uitgebeeld wordt. Traject: ergens tussen Eindhoven-Venlo. Wanneer Arie en ik daarover doorvragen, wijst men ons subtiel op de eventuele risico's die eraan vastkleven. We kennen inmiddels het klappen van de zweep en wanneer Ir. Chr. Moolhuizen later aan tafel het onderwerp aansnijdt, haken we bewust af. De aangekondigde poging zal er niet komen.

Foto (Cor de Rijke): Het aangebrachte stickerwerk op ICM 4083 laat geen twijfel over het doel van de missie bestaan...

Wat er nog wel volgt is de vraag of we als machinisten onze medewerking willen verlenen aan een festiviteit op 1 juli 1989. Deze houdt een ruim 5 uur durende live-televisie-marathon-uitzending in, waarbij een blauw/grijze Franse TGV Atlantique vanuit Roosendaal het land zal doorkruisen, terwijl een tot NOS-studio omgebouwde ICM-3 dat zal doen vanuit Meppel. Beide ritten zullen vanuit de lucht gefilmd worden door een tweetal heli's en ook in de trein zullen filmbeelden gemaakt worden. De 'Koploper' wordt zelfs uitgerust met baancamera's, welke buiten onder de trein hangen. Het gezelschap dat met de studiotrein meereist bestaat uit allerlei prominente figuren.

Foto's boven (Cor de Rijke): Gedurende vijf-en-een-half-uur lang was NS op zaterdag 1 juli 1989 bij de Nederlandse Omroep Stichting in beeld. Vanuit Roosendaal reed de TGV, met aan boord onze nieuwslezer Philip Freriks, naar Utrecht. Vanuit Meppel startten wij onze rit naar het spoorweghart van Nederland met een bont gekleurde IC-III. Het weer was die dag uitermate slecht, maar de voor de verbinding benodigde heli's zouden ons desondanks de hele dag blijven begeleiden.

Foto's onder (Cor de Rijke): Leuk of niet leuk; bij een TV-optreden hoort ook dit ritueel. Zelfs aan de ruimte om te schminken was gedacht... Rechts het stationnement op spoor 1 te Arnhem ten behoeve van het interview met Hugo van Rhijn.

Aan het einde van de dag zullen de Atlantique en de ICM elkaar te Utrecht CS ontmoeten door gelijktijdig aan weerszijden van hetzelfde perron binnen te komen. Onze eigen NS-harmonie verzorgt daarbij de muzikale omlijsting. President-directeur Ploeger zal iedereen persoonlijk verwelkomen. De NS-persdienst heeft laten weten dat voor wat betreft het rijden van de ICM de voorkeur uitgaat naar Arie en mij. De klus gaat echter niet door. Theo Domeni (Groepschef Krachtvoertuigpersoneel Feijenoord) krijgt de benodigde dagen ten behoeve van het wegleren door het zomervakantieverlof niet rond en afgezien daarvan ontstaat er wederom onenigheid. Werkplaats Tilburg beschikte in die tijd over eigen proefritmachinisten. Het feit dat Utrecht eerder had uitgemaakt dat niet Tilburgse proefritmachinisten, maar Feijenoordse machinisten, LRT zouden rijden, had al voor veel tumult gezorgd. Nu dit voor een tweede keer dreigde te gebeuren, stonden ze in Tilburg op hun achterste benen.... Op die manier hoefde het voor ons niet. We moesten niettemin wel mee, ook al was dat als gast, want er waren alweer interviews gepland over LRT. Dit keer op het station van Arnhem met Hugo van Rhijn. Jammer genoeg speelde stortregens de dag parten en veel geplande onderdelen vielen letterlijk in het water. 

Studiotrein ICM 4083, 1 juni 1989

Foto's (Cor de Rijke): Hoewel ik altijd gedacht heb dat ik het zonder tastbare herinneringen aan 'NS 150' moest stellen, kwamen er in 2009 uit een  'vergeten' diadoos onverwacht deze unieke prenten tevoorschijn. Terwijl we op 1 juni 1989 met de studiotrein onze eindbestemming Utrecht naderen, leg ik vanuit het geopende raampje het verschijnen van de blauw-grijze TGV vast. Samen rijden we op in de richting van de perrons, om daar onthaald te worden door het natgeregende publiek. De automatische Canon van mijn vrouw, waarvoor ik eigenlijk mijn neus ophaalde, heeft achteraf goede diensten bewezen.

Klik hier voor meer over de studiotrein.

In de zomer van 1989 was er dan tenslotte nog de manifestatie NS-150 te Utrecht Centraal. Tussen al het materieel dat daar voor het publiek werd opgesteld, was uiteraard ook het trekpaard van LRT te bewonderen.

Foto (Arie Poots): Close-up van de 'Vlissingen' in volle glorie. Ze zal uiteindelijk niet lang in deze gedaante te zien zijn.

Foto boven: Nogmaals 'mijn' loc op Utrecht CS, met John de Rijke (mijn vader) op de voorgrond.

Foto onder: Overzicht van de druk bezochte materieelshow..... Kijk op http://www.amibo.demon.nl bij 'video's' voor clips!

Nadien heeft de 1607 nog een poosje in haar 'jubileumtooi' rondgereden, om er na het eerste reguliere onderhoud weer uit te zien als vanouds. Vreemd genoeg heb ik de 1607 na het record lange tijd niet meer bereden. Zo zag ik haar alleen af en toe voorbij komen voor een getrokken reizigerstrein.

Foto boven (Arie Poots): Op 4 april 1989 staat de 1607 op Den Haag CS voor trein 1555.

Foto midden (Arie Poots): Op 19 oktober 1989 als losse loc met treinnummer 93247 op weg naar Roosendaal. Op de foto passeert de 1607 de Wieldrechtse Zeedijk in Dordrecht. Let  eens op de oude betonnen bovenleidingportalen.

Foto onder (Arie Poots): .... en met trein 44544 weer terug naar Kijfhoek. Hier klimmend tegen de helling van de oude Dordtse brug.

 Op zich is dat niet vreemd, want soms kan een bepaald treinstel of een bepaalde loc vanwege de omloop langdurig uit je buurt verdwijnen. Op een gegeven moment heb ik er wel weer mee gereden, doch voor zover ik mij kan herinneren bijna uitsluitend in de goederendienst. Wanneer ik tegenwoordig over de hoofdbaan langs de Kijfhoek rijd, moet ik altijd nog even kijken of ik misschien de 1607 kan ontdekken tussen de rest van het opgestelde materieel. Het zal altijd wel een beetje mijn locomotief blijven. Het feit dat er heden ten dage met grote letters 'RAILION' op staat, verandert daar niets aan. Al was het maar omdat de plaatsen waar de NS-emblemen vroeger prijkten nog steeds goed te zien zijn

Foto boven (http://www.spoorwegmaterieel.nl/1600.htm): De Railion 1607 in Maastricht. Op de vraag of zij inderdaad uit de dienst genomen is, kreeg ik op 13 juni 2005 vanuit het materieelmanagement van Railion Nederland B.V. het volgende antwoord.

Foto midden: Op een zondag in volle vaart onderweg als 5130 vanuit Dordrecht naar Den Haag Centraal. Op de achtergrond de locatie waar ooit LRT vr vertrek stond opgesteld.

Foto onder (Rini Traets): Te Vlissingen in de cabine van een VIRM.

Vandaag n morgen loopt U trouwens nog steeds de kans om bij mij in de trein te stappen. Na achtentwintig dienstjaren als machinist is het boeiende aspect van het meesterschap nog niet verdwenen. Wel heb ik mijn vroegere werkgever NS/Cargo acht jaar geleden verruild met het huidige NSR. Arie Wander werkt nog steeds voor Railion Nederland.

Foto boven (Rini Traets): Op het perron van station Goes.

Foto onder (Rini Traets): Onderweg van Roosendaal naar Vlissingen met trein 14669.

TOT ZIENS EN WELKOM AAN BOORD!


Vervolg  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11

Terug naar 'Feijenoordse meesters'