De langste reizigerstrein ter wereld (8)

Vervolg 19 februari 1989 (3)

 


Gecontroleerd laten we de snelheid verder oplopen naar 80 km/h. De typhoons van de loc maken overuren. Dit is psychisch werkelijk loodzwaar en van tijd tot tijd moet ik mezelf even dwingen om rationeel te blijven denken. De volgende hindernis, in de vorm van de Moerdijkbrug, komt immers snel naderbij. Het draaiboek geeft daarover aan dat we die stapvoets moeten berijden. Niet vanwege het tonnage, maar omdat LRT vanuit een langs de brug vliegende helikopter juist daar in de volle lengte op de film gezet moet worden. Aangezien de brug een kilometer lang is, hangt de trein daar op het goede moment aan beide zijden 300 meter over. Wanneer LRT de brug te snel passeert, haalt de helikopter de andere kant van het Hollandsch Diep niet op tijd en is de achterzijde van de trein al verdwenen op de brug... Verder wordt dit natuurlijk hét moment voor de ideale persfoto.

Foto: Uiterste concentratie is noodzaak, want het ene spannende moment na het andere volgt.

Door de slechte (uitloop)eigenschappen en de helling is het in eerste instantie niet nodig om te remmen. Even voor de brug is de snelheid gedaald tot 30 km/h. Vanwege de vertraging die we hebben wordt er niet verder doorgeremd en laten we dat zo. We rijden dus eigenlijk te hard. Op de film is dat, wanneer je het weet, goed te zien. Het laatste gedeelte van de shot in kwestie verloopt duidelijk in een haastiger tempo.

Foto: Oog in oog met de Moerdijkbrug. Handige reders hebben voor de gelegenheid zelfs rondvaarten georganiseerd.

Bekijk een videofragment van LRT op de Moerdijkbrug:

Tijdens de afdaling van de brug geeft LRT zo'n beetje hetzelfde beeld te zien als in Dordt. Het feit dat de staart van de trein nog aan de andere kant van de brug overhangt maakt, tezamen met de weerstand van de S-bocht in de fly-over, dat de snelheid geen streep oploopt. Met niet al te veel tractie helpen we daarom een beetje mee met de afdaling naar Zwaluwe. In de hoop dat ik de hele trein kan overzien kijk ik nog een paar keer uit het cabineraam achterom. Tevergeefs! Pas wanneer het laatste treingedeelte van de fly-over afrolt, laten we praktisch het volle vermogen van de 1607 weer op de rijtuigen los. Uiteraard was ook Lage Zwaluwe een mensenpakhuis en het leek wel of het steeds drukker werd.

Foto: het laatste rijtuig heeft zojuist de Moerdijkbrug verlaten. De trein nadert Lage Zwaluwe. Foto Marcel van Ee.

Foto: de LRT kort na Lage Zwaluwe bij Zevenbergschen-Hoek. Foto Martijn Haman.

Het gaat nu richting Breda. Om een lang verhaal kort te maken, wordt de remming ter hoogte van de toenmalige brug over de Mark ingezet. Uitsluitend de ED-rem van de loc wordt daarbij gebruikt. Sommigen onderschatten wel eens de enorme remkracht daarvan. Geheel onterecht overigens! In de buurt van Prinsenbeek is de snelheid al gedaald van 90 km/h naar 60 km/h. Daarom onderbreek ik de remming daar i.v.m. het sterk remmend effect dat de lange boog richting 'Breda aansluiting' op de trein zal hebben. Hoe dichter we de eindstreep naderen, des te meer iedereen in de cabine opgewonden raakt. Vanwege het feit dat ik, nu het echt spannend gaat worden, liever rust om mij heen ervaar, sommeer ik iedereen te zwijgen totdat we stilstaan in Breda. Uitsluitend Arie en ik zullen met elkaar spreken als dat nodig is. We zullen echter nagenoeg zwijgen.

Ruim voor de wissels van de aansluiting stuur ik voor de tweede keer de ED-rem behoedzaam uit. Het is belangrijk om het remvermogen van de motoren stukje bij beetje op te voeren; telkens weer wachtend totdat de langskrachten opnieuw gelijkmatig over de trein verdeeld zijn. Tenslotte wordt bijna het totale Ed-remvermogen aangesproken. Gelukkig zijn de sporen stroef. Ondanks zware bewolking is het tot nu toe droog gebleven. Natte spoorstaaf had het remmen beslist ernstig bemoeilijkt.

Van het ED-remmen was bekend dat de buffers hoge belastingen zouden moeten ondergaan. Zolang we LRT maar met 'zijden handschoenen' bleven behandelen, hoopten we dat het goed zou blijven gaan. Niettemin kraakten de onderstellen van de rijtuigen tijdens de remming dermate hard, dat er na de recordpoging een extra inspectie raadzaam was. Een groot risico wordt gevormd door het nu onverhoopt uitvallen van de snelschakelaar. In dat geval zouden de ingedrukte buffers de trein als het ware naar voren afschieten. Mocht dat gebeuren, dan zouden een aantal koppelingen beslist breken alsof het lucifers betrof. Omdat de snelschakelaar er tijdens normaal bedrijf ter hoogte van de aansluiting wel eens uit wilde piepen, kreeg ik ineens het idee om de voorste stroomafnemer 'bij' te zetten. Een eventuele onderbreking in de rijdraad zou zo geen kans krijgen.... Weliswaar was de snelheid voor deze handeling eigenlijk nog wat aan de hoge kant, maar het was kiezen of delen. Ik weet nog dat ik gebukt over de stuurtafel het juiste moment van het opzetten inschatte. 't Was zeker niet zonder risico.......... zo in een boog en tussen de wissels in. Achteraf bleken Jaap, Teus en Joop verstijfd van schrik geweest te zijn. Immers, wanneer het puntstuk van het schuitje had gehaakt in de bovenleiding, waren de gevolgen catastrofaal geweest. Ze wilden achteraf dan ook alsnog een verklaring voor mijn handelen hebben. Arie niet trouwens, want die deed ook wel eens aan 'machinistenwiskunde'.

Langzaam maar gestaag snelheid verminderend rolden we zo station Breda binnen. Halverwege het perron bouwde ik met behulp van de rangeerrem langzaam druk op in de remcilinders. Raar??? Nee, want ik wilde het automatisch overnemen van de ED-rem door de EP-rem ook nu zelf in de hand hebben. Om het uitveren van de trein na het tot stilstand komen te beperken, moesten we gebruik maken van de snelrem, de noodremknop en de noodremkraan. Daarbij valt automatisch de snelschakelaar uit! 

O ja, of ik het gevaarte bij cijferbord 10 wilde neerzetten; daar stonden immers de notaris en de pers op ons te wachten. Voor de gelegenheid deed ik dat. Hoewel de trein heel bleef waren er achterin de trein wel flinke reacties voelbaar geweest. Ook bij het wegrijden was dat het geval. Later hoorden we in dat verband dat een paar technici (leunend tegen de wand op een balkon in een van de laatste rijtuigen) bij het vertrek vanaf Kijfhoek pardoes onderuit waren gegaan; alsof ze op een rattenstaart zaten.... 

We hebben echter het Guinness Book of Records gehaald!!!! De reis is echter nog niet afgelopen....

Na het afhandelen van de benodigde formaliteiten - (daarbij behoort ook de aanhouding van enkele 'figuren', die ondanks de genomen maatregelen, in de trein wist te komen; tegen betaling van een formidabele boete moeten ze gedwongen mee naar Eindhoven) - vangen we aan met het vervolgen van onze weg naar de eindbestemming Eindhoven. Omdat ik het aanzetten met LRT als machinist nog niet ervaren heb, zal ik het eerste stuk weer rijden. Na een voorzichtig begin jaag ik de lijnstroom al snel weer op naar de 3000 ampère. De grootste druk is nu van de ketel. Onze ervaringen tot nu toe hebben immers uitgewezen dat de beloofde groene golf ook waargemaakt wordt. Daarnaast hebben we vreemd genoeg een zekere discipline in de gedragingen van het publiek ontdekt. Weliswaar zijn sommigen tot vreemde capriolen in staat; ze zorgen er toch telkens weer voor dat ze op tijd weg zijn voor de aankomende trein. Tot echte gevaarlijke situaties is het zodoende niet gekomen. Gezien de omstandigheden tenminste. Geleidelijk aan neemt de snelheid steeds meer toe. Tenslotte wijst de snelheidsmeterband 102 km/h aan bij de nadering van Gilze-Rijen. Het zou de hoogste snelheid zijn die we reden met LRT.

Arie Wander neemt nu de techniek weer van mij over. Omdat er nog geen informatie is opgevraagd bij de treindienstleider in Tilburg, zoek ik eerst contact met hem. Op groen door over spoor 1 is zijn reactie. Als bijzonderheid meldt hij verder dat het perron in Tilburg afgeladen is met toeschouwers. Tot aan de rand van het perron schijnen ze daar te staan. Arie neemt geen risico en besluit de snelheid af te laten zakken. Niet al te veel later passeren we met 80 km/h Tilburg.

Foto:  Arie Wander rijdt vervolgens weer van Gilze-Rijen naar Eindhoven.

De rit verloopt zonder verdere moeilijkheden. Na enige tijd komt Oisterwijk in zicht. Zodra het juiste kanaalnummer in de display van de telerailkast verschijnt, bel ik met de treindienstleider van Boxtel om te informeren naar de daar door hem ingestelde rijweg. Wanneer ik van hem verneem dat die er niet is, stokt mijn adem zowat........


Vervolg  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11

Terug naar 'Feijenoordse meesters'