De langste reizigerstrein ter wereld (9)

Vervolg 19 februari 1989 (4)

 


Zoals bekend komen de treinen vanuit de richting Tilburg-Oisterwijk n 's Hertogenbosch samen uit in Boxtel. Voordat het trac Boxtel-Eindhoven viersporig werd, bepaalde de treindienstleider de volgorde van het doorrijden naar Best doorgaans aan de hand van de eerste trein die op de aankondiging kwam. Tot mijn grote verbijstering kreeg ik op die bewuste 19'de februari dan ook te horen dat de stoptrein uit Den Bosch zich eerder aangediend had en waarschijnlijk ook als eerste zou vertrekken uit Boxtel. Met de hand op de microfoon van de telerailhoorn meldde ik Arie natuurlijk terstond dat Boxtel niet veilig stond. Van schrik trok hij de rijcontroler met een ruk in de nulstand. Uiteraard waren we van slag! 'Op last van het hele HGB(*)', riep Jaap. 'Hij met veilig'.  Ik deed daarop een poging om dat dwingend aan de bewuste treindienstleider mee te delen; dat lukte echter maar ten dele. Ik was naarstig op zoek naar goede woorden, maar kon ze niet vinden. Bewust van het feit dat een normale stop voor het stoptonende sein bij Boxtel niet tot de mogelijkheden behoorde. Jaap Schuit gebaarde me de telerail te geven. Onvoorstelbaar snel wist hij het verhaal te formuleren, dat we na een stop beslist de eerste uren niet meer weg zouden kunnen. Door de toeloop van publiek en de onoverzichtelijkheid ter plaatse zou het onverantwoord zijn om weer te gaan rijden. Jaap gaf op last van de Spoorwegpolitie de opdracht door om onmiddellijk een rijweg in te stellen. Met absolute voorrang boven alles! Aldus geschiedde.......

(*) Toen we nog n bedrijf waren, lag volgens het Personeelsvoorschrift (PER) in geval van onregelmatigheden de leiding altijd in handen van de hoogst aanwezige taakgroep. Alhoewel de HGB's ook veel collegae met lagere taakgroepen herbergden, waren de allerhoogste taakgroepen vrijwel altijd op de HGB's gestationeerd . Er was vroeger duidelijk sprake van een soort van militaristische rangorde. In dit geval een uitkomst!

Door het laten freewheelen van LRT laat Arie de snelheid tenslotte steeds verder dalen. Hoe dichter we onze eindbestemming naderen, hoe groter de menigte wordt die ons daar opwacht. De taferelen doen ons wel een beetje denken aan die van de finish van de Tour de France, waarbij mensen over de hekken komen om de renners het liefst te omarmen. Vanaf station Best worden we werkelijk omgeven door een haag van toeschouwers. Mensen begeven zich nu ook massaal tussen de sporen. Het enige spoor dat daarbij vrijgelaten wordt, is dat van ons. 

Foto: LRT werd als een soort held op het derde spoor naar Eindhoven binnengehaald. Deze foto (met toen mijn 'CNV-hand' uit het raam van de loc) werd door de Spoorwegvakbond FSV na het behaalde record gebruikt voor een poster. 'NS heeft de langste...wij de meeste', was de tekst die de foto sierde. Het woord 'meeste' sloeg daarbij op hun toenmalige ledenaantal.

Eigenlijk was het best beangstigend, vooral wanneer we frontaal lijken in te rijden op de mensenmassa recht voor ons uit bij de 'aansluiting Acht' (daar takken we af, het derde spoor op naar de Beukenlaan). 'Ik hoop wel dat het wissel goed ligt', zei Arie. Jaap verzekert hem daarop dat we ons daarover geen zorgen hoeven te maken. Vandaag de dag weet ik nog niet of hij dat ook meende. Schuit viel immers niet gemakkelijk uit zijn rol. De ellendige loopeigenschappen van LRT bewezen nu wel hun nut. Volgens mij hebben we de boel gewoon laten uitrijden tot aan de Beukenlaan. Slechts het allerlaatste stukje heeft Arie de treinrem gebruikt. Dat maakte nu toch niets meer uit. Waren we formeel het Guinness Book of Records al binnengereden; nu was het gevoelsmatig pas echt af!

Wanneer we op Eindhoven Beukenlaan tot stilstand zijn gekomen feliciteren we natuurlijk eerst elkaar. Ook Roel Ananias (onze Chef Tractie & Materieel van het depot Feijenoord) en Ben Bras ( de Regiodirecteur van Rotterdam Goederen) komen vanuit hun rijtuig naar de loc om ons te feliciteren. Het kon bijna niet missen, of Roel Ananias was vooraf door Teus bijgepraat. In ieder geval voor een deel. Voor wat betreft anderen vermoed ik dat ze er werkelijk geen idee van hadden wat er zich allemaal precies had afgespeeld. Toen Ben Bras vroeg of er nog problemen geweest waren, hebben we in ieder geval gezegd van niet. Een andere uitspaak was: 'kijk nou wel uit jongens, dat je je niet vernachelt met die negen bakken straks'. Dat was uiteraard goed bedoeld.

Foto (met dank aan Dolf Butselaar): De speciaal voor deze gelegenheid opgetuigde 'Sik' met het nummer 302 van de rangeerploeg Eindhoven.

Terwijl men voor ons de 1607 en de eerste negen rijtuigen afkoppelde, zijn Arie en ik naar buiten gegaan. Op de flanken van de loc stond nog steeds de tekst 'ik trek de langste.........'. Na onze binnenkomst te Eindhoven zouden we van de 'e' van 'trek', de 'o' van 'trok' maken. De 'o' ws vooraf al op twee kanten van de bak aangebracht in de vorm van stickers. De 'e' bestond daarentegen uit magnetisch vinyl en was over de 'o' aangebracht. Om het eventuele souvenirjagers niet al te makkelijk te maken, hadden we met breed cellotape de omtrek van de 'e' als het ware verzegeld. Eenmaal in Eindhoven zouden we onmogelijk onder het toeziend oog van de pers het tape kunnen wegpeuteren. Daarom was besloten om dat nu even hier te doen. Leuk om te weten is dat we tenslotte in Eindhoven arriveerden met aan n zijde het woord 'trok' en aan de andere kant het woord 'trek'. Aan de perronkant stond natuurlijk braaf het woord 'trek'.

Foto: Aangekomen op onze eindbestemming was deze 'e' al in mijn tas verdwenen...

Na alles wat we tot nu toe meegemaakt hebben, is het stukje optrekken vanaf de Beukenlaan naar Eindhoven niet bepaald bijzonder te noemen. Dat geldt wel voor de enorme publieke belangstelling op het aankomstperron in Eindhoven. Wederom! De drukte is zelfs zo groot dat de menigte op afstand van ons gehouden moet worden. Alsof het een heuse ceremonie betreft, trekken Arie en ik het gele plaatje met daarop de welbekende 'e' van de loc. Filmcamera's zoemen en ook de foto-ontwikkelcentrales zullen in de komende week goede zaken doen.......

Foto (Rob van Ee): Aan de perronzijde veranderen we 'trek' in 'trok'. Aan de rechterkant hadden we dat al op de Beukenlaan gedaan.

Talloze reporters staan we daarna te woord. Ook de Australische televisie ontbreekt niet. NS-perschef Wim Binnendijk is eventueel als tolk aanwezig. We hebben hem echter niet nodig. Bijzonderheden zijn er, zoals we hebben afgesproken, niet te melden. Laat staan eventuele tijdens de rit ondervonden moeilijkheden. Soms meen ik verbaasde blikken waar te nemen wanneer ik voor de zoveelste keer met klem beweer dat alles prima verlopen is. 't Valt me best wel moeilijk, maar wanneer we eenmaal iets van de aanwezige problemen zouden laten doorschemeren, zit het er dik in dat we onszelf in een heel lastig parket brengen. Niets gezegd is ook niets gelogen..... Behalve de interviews schudden we natuurlijk vele handen. Van wie ze allemaal zijn weet ik in de meeste gevallen niet. Ben Bras stelt wel netjes directieleden voor indien dat van toepassing is. Achteraf begrijp ik pas dat het perron uitsluitend toegankelijk was voor genodigden, LRT-passagiers en NS-ers. Het laatste werd mij pas duidelijk toen ineens mijn schoonvader Nico Luijendijk ( vroeger treindienstleider in Den Haag) uit het publiek naar voren kwam. Het bleek dat mijn schoonouders LRT achterna gereisd waren met een reguliere trein. Onopvallend waren ze eerder ook in Breda aanwezig geweest.

Foto: Arie neemt in Eindhoven de felicitaties in ontvangst van Joost Cohensius.

O ja, ik mag natuurlijk niet vergeten te vermelden dat we tal van handtekeningen uitgedeeld hebben aan 'van alles en nog wat'. Zakdoeken, gewone papiertjes, aanschrijvingen, persfoto's, treinkaartjes en zelfs eerstedag-enveloppen hebben we voorzien van onze namen. Wat ik mij verder herinner, is dat de organisatie van 'NS-150' voor onze inzittenden speciale taartjes had laten bakken met iets van 'De Langste Reizigerstrein ter Wereld' erop. Iemand kwam op een zeker moment trots zijn koek aan ons laten zien. Toen we aangaven dat we er beslist graag ook een wilden hebben, bleek dat ze het restant aan taartjes onderweg in de trein gewoon met z'n allen hadden opgegeten. Zoals dat toen (en vandaag de dag nog steeds) niet geheel ongebruikelijk was, had geen mens gedacht aan de bemanning in de cabine. Hetzelfde bleek te gelden voor het koud buffet dat voor alle betrokkenen na afloop in Eindhoven georganiseerd was. Nadat we het concern, gezien de omstandigheden op een toch niet bepaald onverdienstelijke wijze, het Guinness Book of Records hadden ingereden, mochten we allebei met een stam rijtuigen van LRT terugrijden richting Kijfhoek. Overleg daarover met de verkeersleiding vond op het laatste moment wel plaats, maar leidde er slechts toe dat maar n van ons kon worden vrijgespeeld. Onder het mom van 'samen uit, samen thuis' hebben we toen besloten om de daad bij het spreekwoord te voegen. Voordat we aan onze terugreis begonnen, hebben we eerst nog koffie in het personeelsverblijf gehaald. Op de televisie daar, zagen we juist onszelf nog over de Moerdijkbrug rijden. Al onze collegae zaten er met ogen op steeltjes naar te kijken. Ze hebben ons zodoende nooit in de deuropening zien staan. Teus Mels, die zich inmiddels solidair met ons verklaard had, zou met ons mee naar huis gaan. Hij staat erop dat hij nu rijdt, want wij hadden dat zo onderhand wel genoeg gedaan. Arie en ik hebben het nu inderdaad wel zo'n beetje gehad en vinden dat dus een goed idee van Teus. Er blijkt trouwens tot overmaat van ramp ook nog een e-loc 1100 voor onze rijtuigen te staan! Wanneer we Eindhoven uitrijden, begint het te regenen. Alles is telkens eigenlijk  maar net goed gegaan. Om beurten hangen Arie en ik over de stuurtafel, afgewisseld met telkens eventjes zitten op de Spartaanse bijrijderstoel van de 1100. Ik tel de minuten af, want ik kan me niet herinneren dat ik me ooit tevoren zo moe heb gevoeld als nu...... Arie is er niet veel beter aan toe.

Als we Kijkhoek naderen regelt Teus met de treindienstleider dat de aflosmachinist naar de overweg bij het hoofdgebouw komt. Onze aflosser heeft niet eens door dat we zojuist  'De Langste Reizigerstrein ter Wereld' hebben gereden en vraagt waar die rijtuigen vandaan komen. 'Uit Eindhoven', antwoorden we. We zeggen elkaar vervolgens gedag om ons naar onze auto te begeven.

Foto (met dank aan Dolf Butselaar): 'Station Eindhoven, eindbestemming van deze trein...'.


Vervolg  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11

Terug naar 'Feijenoordse meesters'