FEIJENOORDSE MEESTERS

Nieuw op deze site

 

 

'Op tijd remmen maatje... anders kom je op het Journaal!' (Jan Brinkman †)

_________________________________________________________________________________________________

 

 

_________________________________________________________________________________________________

 

Actuele informatie over jubilea en afscheidsrecepties van machinisten (en andere collegae)

 

 

Per 1 Juli 2017 gaat de welbekende Feijenoordse meester BERTUS KERS genieten van pensioen en AOW.
 
Voor zijn afscheidsfeestje in 't Grenshoes te Enschede is iedereen bij dezen uitgenodigd!
 

>>>
 

_________________________________________________________________________________________________

Meer foto's van de 'Hoekse lijn'


Afbeelding (Ansichtkaart uitgave Adr. Langeweg Jr.): Hoek van Holland. Het station in vroeger tijden...

 

>>>
 

_________________________________________________________________________________________________

'Kabouterhuisjes'

De typisch ogende bijgebouwtjes op de Rotterdamse perrons (uitgezonderd het eerste) maakten tijdens de ombouw naar het nieuwe station plaats voor de huidige traverse. Het lijkt alweer zo lang geleden... Iemand noemde ze ooit 'Kabouterhuisjes'. Ook de naam van de Goedheiligman werd wel genoemd; ingegeven door de mijtervormige daken die voorbijgangers altijd wel een blik wisten te ontfutselen. Ook John Metselaar (Storingsmonteur te Rotterdam en zoon van de welbekende Arie Metselaar) en Rob van der Pols waren erdoor geïntrigeerd. V(er) voordat de sloper eraan te pas kwam, vereeuwigden zij voor ons de markante bouwwerkjes. Achteraf was dat zeker geen onverdienstelijk idee!

Foto (Rob van der Pols): Een 'kabouterhuisje' achter zich latend zet een onbekende 'Plan-V' op 24 oktober 1974 koers naar Maassluis.

>>>
 

_________________________________________________________________________________________________

Locomotieven van de Nederlandsche Spoorwegen

DE 2801

 

Foto (Collectie Klaas de Waard (†) / Jasper C. de Waard): NS-locomotief DE 2801, trots afgebeeld op ansichtkaart van de Nederlandse Spoorwegen.

 

Loc 2801 was als eenling weinig succesvol. Als prototype en product van de Nederlands/Franse combinatie Werkspoor / Schneider Electric deed zij tussen 1962 en 1968 dienst op het Nederlandse net. Idee achter deze proef was een Europese toonbanklocomotief. Erkenning zou de machine echter nooit krijgen. Alle onvermijdelijke kinderziekten zou de 2801 immers moederziel alleen moeten dragen. Dat leverde daarom, in feite geheel onterecht, al snel de bijnaam 'Kreupele Marie' op. Deze 1526 centimeter metende, 66 ton zware diesel redde het, ondanks de relatief hoog toegelaten snelheid van 105 km/h, dus niet. Overigens zou de 2801 na de terzijdestelling nog wel vele jaren zeer geschikt blijken te zijn als energieleverancier bij het Zeehavenbedrijf in Dordrecht. In 1983 volgde de schroothoop.

>>>
 

_________________________________________________________________________________________________

 

Toen en nu



 

Foto (Collectie Klaas de Waard (†) / Jasper C. de Waard): Klaas de Waard begon in 1920 op twintigjarige leeftijd zijn loopbaan als machinist bij de Staats Spoorwegen en diende tot aan het einde van het stoomtijdperk op Feijenoord. Door de jaren heen bouwde hij een aardige fotoverzameling op. Deze plaat laat de voorzijde van het vroegere Beursstation zien; ergens in de periode tussen 1930 en 1934. In het laatstgenoemde jaar werd het viaduct namelijk versterkt en werd de spoorlijn naar Dordrecht tevens geëlektrificeerd. Daarvan is hier nog weinig te zien. Het Stationsgebouw met de klok sneuvelde in 1940 en maakte later plaats voor een gebouw van Van Ravesteyn, dat in 1970 alweer verdween in verband met de aanleg van de Metro. Zoals bekend mag zijn hielden het luchtspoor en de stationskap het uit tot aan 1993.

 Leuk detail wordt gevormd door de muurreclame voor VIM (in de Rotterdamse volksmond ook wel 'schura' genoemd). Mij oma zaliger dweepte met dit product. Behalve voor de schoonmaak kon het -aangelengd met een beetje water- ook gebruikt worden voor het stoppen van gaatjes in muren en, als je niet zat met het verdwijnen van het glazuur, voor de wekelijkse poetsbeurt van de tanden.

 


 

Foto (auteur onbekend): Nog niet zo lang onder de draad... Station Beurs anno 1937.
 

Een markante Rotterdamse plek met twee gezichten. Het vroegere Station Beurs was namelijk precies hetzelfde station dat we later onder de naam 'Blaak' zouden kennen. Heel toevallig zien we op de tweede en derde foto's dezelfde 'Blokkendoos' (Bd 9107) staan. Gedurende een tijdsbestek van 44 bleef dit treinstel dus altijd bewaard. De Bd 9107 lijkt een lang leven beschoren te zijn, want ze verkeert ook nu nog in dienstvaardige staat en is te bewonderen in het Spoorwegmuseum.
 

 


Foto's boven (Aad de Wolf / Ben van Wevering): Station Rotterdam Blaak in, respectievelijk de zomer van 1991 en die van 1993...
Beweeg de muisaanwijzer naar de foto toe!
 

Foto onder (Rob van der Rest): Nogmaals Rotterdam Blaak; samen met de uit loc 1502 en ICR-rijtuigen bestaande trein 2525 op 11 mei 1986. Het gebouw met de gele buizen aan de pui is de Centrale Bibliotheek. Rotterdam Blaak vertoeft een verdieping lager. Beweeg de muisaanwijzer naar de foto toe!
 

 

>>>

_________________________________________________________________________________________________

De Langste Reizigerstrein ter Wereld

Fijn dat er mensen zijn die het kennelijk geweldig vinden om iets dat aan de liefhebber wordt aangeboden opzettelijk te laten blokkeren. Moet de kijker het nu zonder deel 5 stellen? Het antwoord is 'NEE'. Het door 'Feijenoordsemeesters' ingediende bezwaar heeft namelijk gehoor gekregen!

>>>

_________________________________________________________________________________________________

Meer foto's van 'Plan V / T'

Foto (Ben van Wevering): Een treinstel 'Plan-T', kort na het vertrek op Rotterdam Lombardijen op 08-02-1989. Deze landelijk aandoende omgeving was destijds gesitueerd in de sporendriehoek tussen IJsselmonde, de Aansluiting Barendrecht en Barendrecht Vork. Het was ook het stukje land waar de paarden van de Feijenoordse machinist Merl Chin-On (hopelijk spel ik het goed) stonden. Door de aanleg van de HSL-Zuid en de fly-overs van de Betuweroute zou dit Rotterdamse beeld voorgoed verdwijnen.

>>>

_________________________________________________________________________________________________

Statistieken

Iets om even bij stil te staan... Op 23 januari 2017 telde deze website meer dan 2.000.000 bezoekers!

Nooit gedacht natuurlijk. Ik bedank en feliciteer iedereen die zijn of haar bijdrage aan dit succes heeft geleverd!

Foto (Ben van Wevering): Deze foto werd op 5 juli 1989 gemaakt in Utrecht tijdens de treinenshow ter gelegenheid van '150 jaar spoorwegen in Nederland'; het jaar dat goed beschouwd de basis van deze website vormde.
Dat het uiteindelijk een onsje meer werd, is inmiddels duidelijk... FeijenoordseMeesters.nl zit aan de tweemiljoen bezoekers! Topsite of niet?

>>>

_________________________________________________________________________________________________


Linkpagina

 

Sporen door Nieuwerkerk


Foto (Rob Mostertman): Links van de baan tussen Nieuwerkerk aan den IJssel en de Aansluiting Moordrecht kan anno 2017 nog altijd dit oude brughoofd aanschouwd worden.
Het betreft hier de restanten van de vroegere aansluiting naar Station Rotterdam Maas. Bij het passeren van deze plaats denken stokers van SSN bij zichzelf: 'We zijn er bijna,
gooi er maar niets meer op…'. Zo kan op economische wijze het laatste restje keteldruk naar Rotterdam Noord Goederen verbruikt worden.

Hoewel er over dit stukje verleden veel te vertellen valt, doen we dat nu eens even niet. De prachtige site over de 'Sporen door Nieuwerkerk' van Hans de Vlaming zouden we er alleen maar mee tekort doen.

Even zelf kijken dus:

http://station-nieuwerkerk.magix.net/Sporen_door_Nieuwerkerk.htm

>>>

_________________________________________________________________________________________________

Stootjukken


 
Foto's (2x Peter Montfrooij): Deze twee bijzondere Zweedse kiekjes -uit de zomer van 2016- werden gemaakt aan de oostzijde van het emplacement van Mora; net voor de brug over de Östedalälven, waar de lijnen richting Sveg (Inlandsbanan), Bollnäs (niet meer in gebruik) en Borlänge (Trafikverket, voorheen Banverket) de oever verlaten. Het gebruik van dit soort verschillende stootjukken naast elkaar is in Zweden niet ongebruikelijk.

Foto's (Elbert Conijn): 'Vakantiefoto's zijn niet zelden goed voor de 'collectie stootjukken' op deze website. Links zien we een zeer degelijk betonnen exemplaar, gefotografeerd op het depotterrein van de Franse Alpenstad Briançon. Rechts een zo te zien minder robuust exemplaar dat dient als 'uitrijbeveiliging' van de goederensporen op het emplacement van Briançon.

Foto (Aat Builtjes): Deze Russische variant op de 'einde-spoor-markering is te vinden op het Vitebskii station in Sint Petersburg. De opname dateert van 6 januari 2017.

>>>
 

_________________________________________________________________________________________________

Meer foto's van de e-loc 1100

 

Foto's (Jérôme Kikkert): Lange tijd stonden deze 1100'n op het emplacement van Breda (beneden) te wachten op hun laatste afvoer en uiteindelijk de sloop. Voor sommigen is deze aanblik wellicht als de dag van gisteren in het geheugen gegrift, maar de kalender verwijst hier toch echt naar september 1998...

>>>

_________________________________________________________________________________________________

 

Anekdotes en belevenissen

 

 

Foto (Rob Schippers): Dit mooie plaatje werd op 11 mei 1977 geschoten. In beeld zijn de treinstellen 916 en 525, die na een korte stop op Lage Zwaluwe (spoor 1) als trein 5257 opnieuw aanzetten in de richting van het Brabantse. De omgeving is hier door de jaren heen in grondig veranderd, maar het plaatsen van een foto uit de tijd dat een 'stoptrein' nog een 'stoptrein' heette, bezorgde een aantal oud-machinisten toch wel het nodige aan herinneringen...

 

Station Lage Zwaluwe mag tegenwoordig dan een verlaten indruk geven, over het verleden valt wel degelijk iets te vertellen. Door de tijd heen kende het station een tweetal stationsgebouwen, waarvan het laatste (1950) door S. van Ravesteyn in de stijl van de Delftse school werd ontworpen. Het zou blijven staan totdat het in december 2001 plaats moest maken voor de aanleg van de HSL. Oud-machinist Gerard ten Napel nam ons in zijn mail mee terug naar 1975. In die tijd kende Lage Zwaluwe nog een loketdienst, terwijl er ten behoeve van het goederenbedrijf ook vroege- en late diensten werden gesteld. De opslag van gastanks voor de wisselverwarming, waarvan er duizenden onder afdakjes lagen te wachten op hun plaatsing bij de toen nog locaal verwarmde wissels, waren kenmerkend voor het emplacement. Ook activiteiten in het kader van de bediening op de raccordementen Moerdijk en Oosterhout vormden een frequent ritueel. En als we dan toch bezig zijn met het ophalen van de nodige herinneringen..., voor hoog opgestapelde spoorstaafsecties met bijbehorende werktreinen kon je later eveneens in Lage Zwaluwe terecht.
Wat veel oudere machinisten nog bijstaat zijn de oude overloopwissels die 'kromliggend' met 80 km/h bereden mochten worden. Op een loc 1000 is daar menig machinist naast zijn stoel terecht gekomen. Bij een e-loc 1200 kreeg je door de hoge neus eerst het idee rechtdoor te gaan, om vervolgens met een enorme klap opzij geslingerd te worden. De 1100 was goed voor weer een andere sensatie, want na het passeren van de wisselstraat leken je nieren onderling van plaats verwisseld! De echte meester bracht daarom zijn snelheid graag terug naar 65 km/h. Comfortabeler voor de reiziger en vooral voor hemzelf. Vertraging en tijdrijden vormde vanzelfsprekend een uitzondering op de regel.
 
Maar zoals dat destijds op veel plaatsen aan de orde was, werd ook Lage Zwaluwe stukje bij beetje uitgekleed. In dagdelen sloot geleidelijk aan het loket, om uiteindelijk nog een enkele uurtje per dag open te blijven voor de sporadische reiziger die zich om een kaartje meldde. De in het oude stationsgebouw aanwezige wachtkamer werd op het laatst afgesloten door de conducteur van de laatste trein. Het dienstkaartje gaf daartoe de opdracht. Een rangeerder uit Dordrecht, die de oude dienstwoning naast het stationsgebouw bewoonde, hield daarna figuurlijk de wacht over het station.
Nadat ook dit hoofdstuk was afgesloten bleef een door twee broers gerunde horecagelegenheid op 50 meter afstand de enige overgebleven bewoning. Ook een hotel en een taxibedrijfje maakten onder de naam Victor Buys deel uit van deze bedrijfsvoering. Het kan bijna niet anders of er moet over en weer verdiend zijn aan elkaars klandizie. Gerard ten Napel verklapt dat hij als machinist ooit eens bij de broers aanklopte voor rookwaar. Maar helaas... hij was geen klant, dus kreeg ook geen shag...
Heel veel later, tegen de sloop, beproefde hij nogmaals zijn geluk. Eenmaal bij de broers binnen leek het alsof de tijd had stilgestaan. Alles uit het voormalig café stond er nog: toog, biljart en flessen drank. Deze keer was er een hartelijk onthaal. Gerard kreeg koffie met daarbij een suikerzakje (uit 1960!) vanuit het vroegere café.

Het suikerzakje zoals Gerard ten Napel dat bij de koffie kreeg...

Tenslotte zou het lot zegevieren en ging dit strategische spoorwegknooppunt geheel op de schop. Eerder gebeurde dit gedeeltelijk voor de aanleg van de fly-over met hoge-snelheidswissels. Later zou wat over was moeten verdwijnen voor de aanleg van de HSL.

Foto (Bertus Kers): ATB- meetrijtuig 'Jules'; hier op het terrein van de Hoofdwerkplaats Tilburg.

Een mooie anekdote mag hier overigens niet ontbreken. Tijdens ATB-metingen met de Jules (destijds nog de motorwagen Mat '24) zou Gerard de machinist moeten aflossen. Op zich prima, ook al kende hij als Feijenoordse meesters het hele spul niet. Maar het zou er niet toe doen. Het verhaal wilde namelijk dat een losgebroken stier op de hoofdbaan beland zou zijn. Die kans bestond tenminste, want links en rechts kwamen de treinen nog wel gewoon voorbij. Na wat heen en weer praten met de treindienstleider was het Gerard gegund de stier even te verjagen naar zijn wei. Gewapend met rode vlag (hij moest immers een trein kunnen afzwaaien indien de stier onwillig bleek) ging meester Ten Napel aldus op pad. Inderdaad trof hij de stier een stuk buiten het station aan en om een lang verhaal kort te maken...   Het klopt!  Stieren zijn 'allergisch' voor rood! Bijgevolg lijkt het daarom onnodig om te vertellen dat elke aansporing slechts resulteerde in  steeds woestere blikken en het, al blazend, over de grond schrapen met een dikke stierenpoot. Woowhhh.... Alleen de gedachte is al genoeg om het benauwd te krijgen! Gelukkig vluchtte het beest voor de gegooide stenen...

>>>

_________________________________________________________________________________________________

 

Een stukje Feijenoordse familiegeschiedenis

 

Geachte redactie van Feijenoordse Meesters,
 
Met veel belangstelling en met dank heb ik uw website bezocht om wat onderzoek te doen en ook met verbazing en weemoed te kijken naar wat eens was. Ik woon mijn hele leven al op Zuid en ken de situatie goed; ook vanuit het verleden. Mijn vader Aad de Klerk was machinist op Feijenoord en is daar later nog treindienstleider geweest. Ik kan me nog bezoeken aan zijn werkplek herinneren. Later sportte ik in de kantine, waar ik van mijnheer van de Putte (Maurits was machinist op Rotterdam, red.) kempo kreeg. Je moest dan door de werkplaats een trap op (van roosters) naar de kantine.

Foto (familiearchief Erik de Klerk): Klaas en Nico Ouwerkerk poseren voor een machine van het type 3300 op het oude depot Feijenoord.

Maar nu speciaal wil ik u het volgende verhaal vertellen: Het begint met die prachtige foto van 2 heren voor een stoomloc. Een foto die ik al jaren ken, want hij zat altijd in een doos met oude foto's van mijn vader. Te zien zijn links mijn overgrootvader Klaas Ouwerkerk (opa van mijn vader van zijn moeders kant) en zijn zoon Nico Ouwerkerk. Stom toevallig kwam ik exact dezelfde foto op Facebook tegen. Nu moest ik het toch eens uitzoeken...
De loc was redelijk makkelijk, het betreft een loc uit de 3300 serie van de NS. Ook de locatie is snel achterhaald. Het betreft depot Feijenoord in Rotterdam Zuid.

Op de bovenstaande ansichtkaart staat exact dezelfde loods en wordt de locatie omschreven. Een tijdsindicatie is verder slechts een kwestie van rekenen. Ome Nico (de zoon) is op 31 mei 1944 op de trein tijdens zijn werk doodgeschoten door Amerikaanse jachtvliegtuigen bij Culemborg. De NS-advertentie van dit drama vermeldt dat Ome Nico werkte op Feijenoord van december 1919 tot februari 1920; een periode van slechts drie maanden. Het kan bijna niet anders dan dat de foto is gemaakt in deze periode.

Maar het verhaal gaat nog verder. De oude Klaas Ouwerkerk kwam in dienst bij het spoor op 29 augustus 1891 als waarnemend machinist-leerling. Na een aantal benoemingen (leerling 2e klas en 1e klas, ondermachinist, machinist 2e klas) kreeg hij op 1 april 1919 de rang van machinist (ongeveer op het moment van de foto dus). Hij krijgt eervol (onvrijwillig, wegens invaliditeit) ontslag op 3 oktober 1926.

Mijn opa aan vaders kant was Toon de Klerk. Hij kwam op hetzelfde depot Feijenoord in dienst op 19 april 1929, nadat hij al 13 jaar bij het spoor had gewerkt in het Brabantse Lage Zwaluwe. Hij kwam niet verder dan ondermachinist en kreeg eervol (onvrijwillig, wegens invaliditeit) ontslag op 17 februari 1935.

Zijn vader Johannes de Klerk (mijn andere overgrootvader dus) was ook een spoorman. Startte daar op 15 juli 1883 in Roosendaal als hulpmachinist-leerling en kreeg eervol (onvrijwillig wegens invaliditeit) ontslag  op 16 januari 1913 met de rang van machinist eerste klas.

 

Foto's (2x familiearchief Erik de Klerk): Machinist Aad de Klerk op loc 3780.


Tenslotte mijn eigen pa, Aad de Klerk komt in dienst bij het spoor op 1 september 1953 op depot Feijenoord als leerling machinist en heeft nog net de stoom meegemaakt (zie de foto's op de 3780). Hij blijft rijden tot 14 maart 1969 wanneer hij gedeeltelijk wordt afgekeurd en niet meer kan rijden. Daarna vervult hij nog diverse administratieve functies binnen de NS op depot Feijenoord en later op de Waalhaven. Tenslotte wordt hij definitief afgekeurd in 1984 en krijgt hij eervol (onvrijwillig wegens invaliditeit) ontslag op 1 januari 1985.

Al met al een heel verhaal waaruit blijkt dat mijn familie bijna een eeuw lang was verbonden met depot Feijenoord!

 

(Met dank aan Erik de Klerk voor de fantastische verslaglegging!)

>>>

_________________________________________________________________________________________________