FEIJENOORDSE MEESTERS

Werktreinen

Het 'rijden' van werktreinen maakte vroeger eveneens deel uit van het omvangrijke 'Feijenoordse (werk)pakket'. Dat het uitwijden over dit onderwerp zo lang op zich heeft laten wachten, heeft niets te maken met het ontbreken van herinneringen op dit gebied, maar louter met een gemis aan relevant fotomateriaal. Dankzij ingestuurde reacties komt daar gelukkig langzaam verandering in. Tijd dus om mij te wagen aan het begin van wederom een nieuw hoofdstuk...

 

 

 

Foto's (Arno van Dokkum): Veel moeite met het herkennen van deze Feijenoordse meester zullen insiders niet hebben. We zien André van den Haak in actie op de Maasvlakte tijdens werkzaamheden die verband houden met de ombouw van VCVL- naar NX-beveiliging. De werktrein in kwestie was trouwens alleen maar bedoeld om de nieuwe buitenbocht af te storten met ballast.

 

 

Foto (Rob van der Rest): 12-03-1989. Op de zuidelijke stadsoever zijn de voorbereidingen voor de aanleg van de Willemsspoortunnel reeds in volle gang. We zien hier loc 2307 met een grindtrein op de tijdelijke hulpbaan nabij de halte 'Zuid'. In het stukje bontgekleurde bebouwing op de achtergrond herkennen we zodoende 'De Peperklip'.

Giel de Jong schrijft naar aanleiding van deze foto dat hij, samen met Ton Lubbers, ooit op dit soort werktreinen dienst deed. De samenstelling leek op een soort 'trek/duw'  in de ruime zin van het woord, schrijft hij. Je had dik 1200 ton ballast vast en aan beide kanten een locomotief. We stonden door middel van portofoons met elkaar, en de aannemer in verbinding. De aard van het werk was in de beleving van een 'Feijenoordse meester' een beetje suf, maar een stukje onverwachte publieke belangstelling zorgde in ons geval voor het nodige vermaak. Voor de betrokken doelgroepen (waaronder aannemers en omwonenden) bleek namelijk een heuse tribune gebouwd..., en dat leverde alleraardigste taferelen op. Bestelbusjes van cateraars reden af en aan. Verder was het een komen en gaan van mensen met gele hesjes en stropdassen. 

Na over de porto ruim 4 uur lang, al stofhappend, 'een metertje vooruit', 'stop' en 'achteruit' (pfff) aangehoord te hebben, besloten we ons ongenoegen via de porto te laten blijken. Een stil moment vormde daarna aanleiding om van de diesels af te stappen om een hapje/frisdrankje in de lokale kroeg te gaan halen! De aannemer speelde echter onverwacht op onze noden in. Onderaan de trap aangekomen ‘verraste’ hij ons met de woorden: 'U krijgt een half uurtje, mannen!'. Met een nietszeggend groen pasje mochten wij daarop de koepeltent betreden, waar alleraardigste serveersters en mannetjes in 'pinquin outfit' ons meteen verwezen naar luxe belegde toastjes en -broodjes, zeebanket en drankjes... Een ongekend chique bijkomstigheid voor een werktreinmachinist!

Na ons tegoed gedaan te hebben keerden we gebroederlijk terug naar onze karren. We zouden bij latere werktreindiensten slecht kunnen mijmeren over onze culinaire belevenis. Dit soort diensten speelden zich immers niet zelden midden in de polder af. Daar was, behoudens een aanschrijving, je eigen thermosfles en een pakje brood, helemaal niets...